PRESENTACIÓN

Anualmente cuando nos reunimos los antiguos alumnos de Corias, bien sea en grupos minoritarios por promociones en diferentes lugares del Principado y alrededores, o de forma general en el encuentro de Corias a finales de cada mes de septiembre, siempre solíamos comentar al sentir la alegría de juntarnos de nuevo que, era una pena el que hubieran pasado tantos años sin comunicarnos y sin saber unos de otros.

Afortunadamente, en estos tiempos eso está subsanado gracias a los medios informáticos disponibles que tenemos a nuestro alcance. Aprovechando la oportunidad que nos brinda BLOGGER para poder crear un espacio cibernético común, en la nube, donde se pueda participar y expresar los recuerdos que cada uno de nosotros guardamos celosamente de aquellos años, es cuando surge el Blog de los antiguos alumnos de Corias.

Esta elemental presentación lo único que pretende y persigue es reavivar la amistad y la armonía que hemos trabado entre todos nosotros durante los años de convivencia en el Instituto Laboral San Juan Bautista de Corias y, que a pesar del tiempo transcurrido, aún perviven frescas en nuestro recuerdo.

Otro de los objetivos del blog es recordar y compartir las peripecias vividas por aquellos jóvenes que coincidimos bajo las mismas enseñanzas, disciplinas, aulas, comedores, dormitorios, juegos, etc., durante varios años en el convento de Corias y que aún las tenemos muy presentes.

La mejor forma que tenemos para rememorarlo es ir contando en este blog todos los pasajes que cada uno de nosotros recuerde, expresados con la forma y estilo propios de cada uno pero, siempre supeditados a los principios del buen gusto, el respeto y a la correcta educación que nos han inculcado los padres dominicos. El temario en principio aún siendo libre, sí debiéramos procurar en general, que tengan preferencia los temas relacionados con el colegio y su entorno, ya que es el vínculo y denominador común entre todos nosotros.

Como es lógico, cada colaborador es el único responsable de sus opiniones vertidas aquí en el blog; las cuales pueden ser expresadas libremente sin condicionantes ni cortapisa alguna por parte de la dirección; tan solo debemos atenernos todos, a las premisas mencionadas anteriormente del respeto y el buen gusto.

Una vez hecha esta breve presentación, se pide la colaboración y aportación de todos los antiguos alumnos pues, seguro que todos tenemos algo ameno e interesante que contar. Unas veces serán relatos agradables y divertidos, y otras no tanto; pero así es la realidad de la vida.

Al blog le dan vida una serie de antiguos alumnos que colaboran de forma fehaciente y entusiasta con Benjamín Galán que es el bloguero administrador. A este galante caballero el cargo de administrador no le fue asignado por méritos propios, más bien por defecto, de forma automática; simplemente, por ser el titular del blog. Pero podría delegar el cargo en cualquier otro colaborador que así lo deseara.

De antemano, muchas gracias a todos los participantes y colaboradores. Tanto a los antiguos alumnos y profesores que deseen intervenir, como a todos nuestros amigos lectores.

¡A colaborar y a disfrutarlo!

(21 de noviembre de 2009)

B. G. G. (BLOGUERO PRIOR)

lunes, 2 de diciembre de 2013

“JASUSÍN” YAL ESQUISTU


La nueite pasada miti-me nu cubil un poucu cuntentu ya las tantas, purque ayer pu la tardequina chegou un primu de la Rulindes que ía melitar ya ta en San Javier en Murcia,  ya truxu una culambre de vinu tintu de Jumilla que, fienda-me  un rayu si nun  queima  nun candil si  tse dan fou. Miánicas tendrá 15 gradus cumu poucu. Na  más tsapar lus primeirus papadinus del cachu  entra-tse a unu  una calore pu la gorxa p'abaixu que paré que fierves pur dientru. El casu ía que xuntámu-nus na cucina  la Rulindes una muntunera de xente que dios nus tsibre, ya pa rematá-la  sacou esta rapaza las fichuelas ya lus feisuelus, que  tinía-lus ricién feitus, ya aquetsu foi un filandón con bon xareu, muitu mechor que outras veces; cuandu quiximos axeitar un poucu l’asuntu p’aveirá-nus pal cubil ya deitá-nus duna vez,  yeran más de las duas de la mañena ya p’ancima tábamus bien chenus tous.

El casu ía que you a  altas horas de la nueite, cuandu  ya escumincipiaban  a cacarexar lus gatsus, espertei asina simanimás  tou esnalazau ya escaldeirau ya cuandu cavilei un poucu di-me cuenta que yera pul estrueldu tan grande que se uyía na nuesa corte. Nuna d'estas tsevantei-me dun blincu ya agarrei el primer faragachu que atoupei a manu ya baxei a tou miter pal curral. Baxaba pinsandu que siría  la nuvilla que sultara  el rechu que la ata al peselbe, purque esta vaca duerme atada pa que nun se amarre cunas outras. La cundenada ta toul día turriandu. Peru non, nun yera esu. Lus estrueldus vinían de la corte peru yera la Cachorra que taba pariendu ya cumu la cría yera culona,  la probe vaca  custaba-tse  muitu esfuerzo el parir ya punía-se de pía pa  chapinar  pu la corte d’acó p’acutsó sin parar, ya turriandu'l bacitu l'augua sin parar  que yera lu que estroldaba.

Nos na corte de las vacas estus días  nun tinemus tsuz elétrica que queimanun-se lus plomus  fai poucu;  tengu que nun ratau puné-me cun etsus;  nu currietsu lus gochus sí la hai,   ya pu las nueites cuando tine-mus que baxar a faer algu a la corte, tsevamus cun nos un candil de carburu u farol  que atsume bien. Traigu estu aiquí a cuentu purque cuandu you yera un murriacu,  agüechaba-se a muita xente pul camín nas nueites del utueno ya hivernu chapinandu cunu farol d’aceite na manu. L’aceite ía un dicir, purque el que chaba-mus al farol yera el que taba ya negru del tou requeimau, fartu de freir cousas, que nun valía pa nada, peru asina ya tou l’aceite afurraba-se muitu ya subraba pouca. Muita xente tuvía taba acostumbrada a pasar fame cumu nus tiempus del racionamientu que nus daban poucas cousas ya cuntadas. Nos en casa,  faiamus casi tou’l anu el pote ya lus fritus cunas untazas de la  manteiga del  gochu dirritida. Pa queimar nu farol había outra cousa que se chamaba  esquistu que yeran lus recuelus del pitróleu. Yera  malo abondu,  solu valía pa achumar, asina gulía a dimonius aquetxa puxarda, ya p'ancima mientras queimaba sultaba muitu fumu. Cumu gulieras aquetsu muitu ratu, espués  dulíate la testa que paecía que se te tsevantaba la capietsa’l celebru.

Agora, nestus tiempos mudernus, ya nun se agüecha a naide pulus carreirus de lus pueblus cunu farol u candil na manu. Tan solu cuando chega esa tuntiría pul mes de nuviembre del Halloween, onde lus rapacinus andan cunus calabazones cun velas dientru. Astoncias alcuerdu-me d’aquetsus anus  cuando andaban las viechas nu hivernu todas amaturridas ya tapadas cunus mantietsus negrus  de tsana pul camín cunu candil u farol na manu. Miánicas si te alcuntrabas cun alguna detsas pulus calechones estreitus,  entrábate tal tserza que escumenzabas a puné-te tsarizudu ya ritsare lus caniles que dios nus tsibre. Cumu si agüecharas al tsobo. Aquetsa viechas, miánicas paecian las mesmas  ánimas del purgatoriu en pena.

Nos agora el farol tinemus-lu tou esfarrapau ya abotsau del tou de  caenus al suelu muitas veces ya tamién de datses nus bréfites a las vacas cuandu nun tan quietas pa muñí-las u nun paran de escurnixar las peselberas. Cumu agora ya nun hai esquistu, al farol puximus-tse un vela, peru da lu mesmu,  nun atsumaba casi nada. Loutru sábadu cuandu baxei a Cangas cumprei una linternina piquena muitu guapa, que tsieva muitas bumbillucas desas blanquinas  que tses chaman leds. El casu ía que atsuma una txuz clara muitu bona ya cumu ocupa poucu, axeita-me cumu dios pa guarda-la nu bolsu. You nicisitu-la muitu, subre tou  pa volver del chigre  pu las nueites que, anque chegue un poucu atsumau, nun me sobra nada, ya tamién pa atsumá-tse a la Rulindes  si tien que ir pula nueite  al hórreu que chama-me  ya you voy detrás detsa cumun curdeiru purque cuandu ta arriba de las escaleras, nu curredor, tien que dublá-se pa miter la chave na pechadura, astoncias you atsumu-tse bien pa debaixu las sayas y'agüechu-tse lus cadriles hasta rriba. Etsa, debe  da-se cuenta de sobra, peru nun gurguta ni parula la muy xustrona; fai-se que aflana pulu cuesta que ta l'ascalera peru  catsa la bouca cumu una afugada.

Esta demoniu de rapaza tien muita custume de andar na nueite a uscuras pul camín cumu si fora la rapiega. Hai veces que nun la agüechas hasta que  te atoupas cun etsa de fucicus. Esu ía lu que etsa quier. Una de las mucheres viechas del pueblu, que tuvu muitus anus pa la Argentina, diz que ta feita una bona atorranta. Ya que anda asina, casi a tientas pula  nueite, pa alcuntrá-se cun algún rapazón  que la abarque bien ya la rebinque bien rebincada. Ya sirá verdá. El casu ía que cumigu nun quier sabere nada del asuntu la cundenada. Na más fae que partsar muitu ya de vez en cuandu da-me algunus garfaus d’ablanas u castañas. 

Pae-me a min que tendrei que axeitá-me un pocu más el tipu pa ser más paraxismeiru, ya baxar más a minudu  a la Vitsa pu las nueites, pa ver si alcuentru alguna peirona u xustrón del tiempo miou, desas que tan la nueti entera pu lus pubs esus, pa ver si puedu curtexar algu. Purque cumu siga asina la cousa muitu tiempu más, miánicas va ulvidase-me hasta cúmu se fae.

Ya cun esu alon, rapaces.

“Jesusín” el Pelgar 

viernes, 29 de noviembre de 2013

“JESUSÍN” QUIER AVEIRÁ-SE A “XUANÍN”


Loutru día taba you nu chigre del miou pueblu tumandu unus papadinus de vinín, ya asina simanimás, de ripente, arrimouse-me un rapazón cun pinta de melandrín, tou esmalafatau, cunas nizas todas  esgadechadas, asina cumu las chevu  you,  ya  dixu-me,  ois tú: ¿tú  nun yes Jesusín el Pelgar, oh? You quidei un poucu trespeitau, peru cuntestei-tse escapau que sí, que yera el mesmu. Astoncias este magüetu de rapaz dixu-me que él tamién tuviera unus anus cunus flairones de Corias, peru que a mi cunecíame de muitu espués,  de cuandu nus chamá-nun de la Caxa de Reclutas de Pravia pa tallá-nus. Aquetsu foi pul anu 66 ya dixu-me que tuvieramus que faer nueti atsí, en Pravia ya tou, purque nun tiníamus en que vulver pa Cangas. Ya quel xergón del camastro ou durmimus yera de fuecha de maíz ya que nun pigá-mus güechu en toa la nueite pul ruxidoiru que faían las fuechas unas contra las outras al muvé-nus. Ya que pu la mañena bien ceu, al risc’al día, tábamus que nus reventaba la vixiriga de ganas de mixar ya mixá-mus pal camín desde un curredor que tinía la pensión. Peru agüechounus una mucher que taba findiendu tseña baxu l´horreu ya chamounus de tou ya amenazounus con un bardocho que tinía na manu. You de tou esu ya apenas  m’alcurdaba.

Este  rapazón que nun sei bien cumu se chama,  peru  dixu-me que tse dicían Manulu na sua casa,  cuntou-me que tien viniu cunu sou pai muitas veces aiquí al miou pueblu cunas gochas al burrón, ya cun una nuvilla culona muitu guapa  al toro varias veces, purque nun quedaba preñada, nun agarraba. La cousa foi  que nun cuincidiu d'agüechá-me pul pueblu. Tan solu una vez intrugou pur mín a una mucher viecha ya dixu-tse que you nun andaba pur atsí, que taba emputeciu pu las Canarias,  que tinía p’atsí una peirona alemana muitu más viecha que you, peru cun muitus cuartus, ya que  nun salía datsí, de cun etsa; ya yera virdá.

La cousa foi que, poucu a poucu, entre datse a la parpayuela lus dous, yal xarru tamién, fixuse-nus de nueite ya  cuandu quisimos ricurdar tiníamus tsapadas dous pucheras de vinín de  cuartillu cada una. El casu ía que prestou-me muitu esi ratau que pasei cun este rapazón. Paeme que tien que vulver pal mes de xineiru a capar lus gurinus, ya astoncianas pudemus entamar de novo la fala cunu pucheiru de vinu al pía.

Cuandu ya taba a puntu de fuxir este rapaz, mientras atoupaba las madreñas que las deixara fora nu camín purque yera nueite pechada ya taba uscuru cumu la bouca’l tsobo,  alcurdouse de Xuanín ya dixu-me si you  cunecía a un tal “Xuanín” de Corias. Que tse cuntaran loutru día que agora salía muitu nu blog de lus rapaces del cunventu de Corias, ya que él pinsara si yera you.  You cuntestei-tse que non, que nun sabía nada de quien yera ese nenu que salía na muxiganga esa, peru que na más chegar a casa intrugabatse-lu a la Rulindes pa que etsa  lu agüechara nu blog ya me lu dixera. Ya asina foi. Na más que acabei de muñir las vacas apaeciu pu la corte la Rulindes toda esnalazada,  pula surriada d’augua que taba cayendu fora,  ya cunteitse-lu. Etsa dixu-me que sí, que tsevaba unus cuantus días saliendu nu blog un dibuxu dun flairón que chapinaba pul camín xuntu a un rapacín piquenu, que tsieva al pía cunus tsibrus baxul brazu, ya que dibía de tar  atsí cun  etsus, cunus flairones, ya que esti nenu  intrugaba-tse a cada poucu al flairón cousas un tantu cumprumitidas  que enxamás se las fixera naide.

La Rulindes la condenada, cumu ta feita una bona peirona, escapau pinsou  quel rapacín ese iba a intruga-tse  al flaire cousas sobre’l asuntu de las mucheres, ya si chapar cunas nenas de piquenus yera picau u non. Peru cumu viu que nun tse intrugaba  nada desu, sinón de  cousas  cun más mexunxe filusóficu, nun tse gustou muitu, ya pur esu catsou la bouca cumu una afugada ya nun me dixu nada.

A min na más que me lu dixu esti rapaz, Manulu, picou-me muitu la curiosidá de saber lu que yera esu, ya dixi-tse a la Rulindes que namás que espachara na corte ya tsapara las papas cun tseite, que me chegaba hasta  la sua casa pa agüechar nel sou urdenador cúmu yera esu del Xuanín.  Na más entrar na cucina enseñoume-lu, ya cuando lu tseí gustou-me muitu. Miánicas que sí. El dibuxu ta muitu bien feitu ya lu que farfochan el nenu yal flairón entre etsus, tamién;  ta muitu bien. Itrás de tou estu paeme que ta un rapaz que ía el que fae lus dibuxus, que se chama Lunginus, que you nun sei bien quien ía. Debe ser muitu más piquenu que you, purque de lus anus del  convento nun m’alcuerdo del.

You al flairón ese del dibuxu intrugaria-tse algu asina cumu: ¿Pur qué nun tienen agora ama lus curas, gustandu-tses cumu tses gustan las mucheres; subre tou, las que tan casadas?

Ya cun esu alon, rapaces.

“Jesusín” el Pelgar