PRESENTACIÓN

Anualmente cuando nos reunimos los antiguos alumnos de Corias, bien sea en grupos minoritarios por promociones en diferentes lugares del Principado y alrededores, o de forma general en el encuentro de Corias a finales de cada mes de septiembre, siempre solíamos comentar al sentir la alegría de juntarnos de nuevo que, era una pena el que hubieran pasado tantos años sin comunicarnos y sin saber unos de otros.

Afortunadamente, en estos tiempos eso está subsanado gracias a los medios informáticos disponibles que tenemos a nuestro alcance. Aprovechando la oportunidad que nos brinda BLOGGER para poder crear un espacio cibernético común, en la nube, donde se pueda participar y expresar los recuerdos que cada uno de nosotros guardamos celosamente de aquellos años, es cuando surge el Blog de los antiguos alumnos de Corias.

Esta elemental presentación lo único que pretende y persigue es reavivar la amistad y la armonía que hemos trabado entre todos nosotros durante los años de convivencia en el Instituto Laboral San Juan Bautista de Corias y, que a pesar del tiempo transcurrido, aún perviven frescas en nuestro recuerdo.

Otro de los objetivos del blog es recordar y compartir las peripecias vividas por aquellos jóvenes que coincidimos bajo las mismas enseñanzas, disciplinas, aulas, comedores, dormitorios, juegos, etc., durante varios años en el convento de Corias y que aún las tenemos muy presentes.

La mejor forma que tenemos para rememorarlo es ir contando en este blog todos los pasajes que cada uno de nosotros recuerde, expresados con la forma y estilo propios de cada uno pero, siempre supeditados a los principios del buen gusto, el respeto y a la correcta educación que nos han inculcado los padres dominicos. El temario en principio aún siendo libre, sí debiéramos procurar en general, que tengan preferencia los temas relacionados con el colegio y su entorno, ya que es el vínculo y denominador común entre todos nosotros.

Como es lógico, cada colaborador es el único responsable de sus opiniones vertidas aquí en el blog; las cuales pueden ser expresadas libremente sin condicionantes ni cortapisa alguna por parte de la dirección; tan solo debemos atenernos todos, a las premisas mencionadas anteriormente del respeto y el buen gusto.

Una vez hecha esta breve presentación, se pide la colaboración y aportación de todos los antiguos alumnos pues, seguro que todos tenemos algo ameno e interesante que contar. Unas veces serán relatos agradables y divertidos, y otras no tanto; pero así es la realidad de la vida.

Al blog le dan vida una serie de antiguos alumnos que colaboran de forma fehaciente y entusiasta con Benjamín Galán que es el bloguero administrador. A este galante caballero el cargo de administrador no le fue asignado por méritos propios, más bien por defecto, de forma automática; simplemente, por ser el titular del blog. Pero podría delegar el cargo en cualquier otro colaborador que así lo deseara.

De antemano, muchas gracias a todos los participantes y colaboradores. Tanto a los antiguos alumnos y profesores que deseen intervenir, como a todos nuestros amigos lectores.

¡A colaborar y a disfrutarlo!

(21 de noviembre de 2009)

B. G. G. (BLOGUERO PRIOR)

jueves, 7 de abril de 2011

La cousa va’n Cangas


Toi muitu agradeciu a tous vusotrus pul intrés que tais tumandu  pa sacá-me de pelancus, ya sobre tou a esus rapaces que me acunsexan muitu bien pa que fuxe adelantre cuneste tsíu  tan cumplicau que tengu agora pur el viaxe de la mía novia.

Milio,  dime que chame al cura del miou puelu pa preguntá-tse qué faigu; ya Galán di-me tou lu cuntrario. La verdá ía que casi voi faetse casu a Galán purque de los de las sayonas you,  fíu-me pouco; tan poucu que diría nada. Ya pancima la Gúmer tamién  ía muitu descreida ya nun ta da cuerdu cun nada destas munxergas de lus curas que ni etsus mesmus las creen. Asina que, pa nun esnalaza-la, faerei  lu que me diga María la amiga mía que ía una muchere  lista ya sensata pa tou, ya pa estus  asuntus d’amoríus, que son un poucu delicaus, más.

Anantias, apenas fae media hora, vulviu a chamá-me la Gúmer pur teléfano pa dici-me que ya nun agüecha’l mumentu de fuxir de las Canarias pa chegar cantu antes  a Cangas. Díxu-me questa mañena cumprou un sumbreiru grandón desus que etsa chama pamela pur si fae muitu sol, cumu lus que cheva la Litizia ya la reina d’Inglaterra. Esta rapaza cumu ía muitu ruxina ya de piel blancucha  tientse muitu mieu al tsourienzu pur si la queima. Tener, tien razón, purque nu sou puelu tuvienun muita contaminación pu la chuvia ácida, esa tan mala que seca lus arbulinos ya queima tou lu que atoupa pur delantre. Peru tengu mieu de que lus vicinus se espatarren de risa  al ve-la cunu sumbreirón na cachola cumu si fora un espanta páxarus. Tengu que convencé-la pa que nun lu ponga.

 Ya tse dixe you, qui nun faia falta nenguna que cumprara nada, que tengu you sumbreirus de pacha abondu pa candu vamus a gadañar la yerba que son guapus ya más pequenus que lu que etsa cumprou. Lu que siguru, nun tse va sobrar, ía un bon paraguas por si chueve. Peru etsa trae roupas que arrebaten bien  l’augua, ya di que nun tse fai falta’l  paraguas pa nada.

 Atsá etsa, si se muecha que se mueche; l’augua na primavera ía muitu bona, nun fai mal algunu a naide, ya miedran cun etsa lus gadechus una barbaridá. Candu taba hablandu cun etsa pur teléfanu, uyénun-me lus merdeirus de lus subrinacus mious, ya candu me dixu lu del sumbreiru, estus cabrones partíanse de risa, semexantes inorantes, qué sabrán etsus. Voi tener que chamá-les l’atención purque son unus sinvergunzacus ya nun respeitan a naide. Además son unus aldrumeirus de miedu, ya tou lu que oyen na casa, luegu van  cuntandu-lu  pul puelu peru nun farfotsan más que truladas ya mintiras a la sua manera,  pa que luegu se rían bien lus vicinus detsus.

Esta mañena, bien tempranu,  mientras mucía la Cachorra,  ocurriúse-me que pa tsevar a la Gúmer a durmire pudía ir  tamién a lus cuartuchus esus rurales de Riela de Corias,  lus que tien ese rapaz que tuvu  nu cunventu, Raúl, que dixénun-me que taban muitu guapus, ya tan a tiru piedra de La Vitsa. Peru cumu diz el rapaz de Turón, Miguel Ángel, saldrá-me más arreglau en Xenestosu ya que voy de sua parte. Pa esu somus amigus ho. Pensarei-lu nestus días.

El casu ía que lus de Corias quédan-me más a manu, ya Raúl siguru que tamién nus trata bien, peru pur outru amiente, pa pasar desapercibiu paeme a min, que son muitu mechor lus de Xenestoso. Siguro que la tsevarei a unu destus dous. Ya veréi pur cuál detsus  me decidu.

PD. Las papolas blanquinas tan guapas del retrato darriba, son de la nisal de María la amiga mía. Candu las agüeche la Gúmer, que tse gustan muitu las flores, siguru que se dirrite de gustu, cumu la manteiga puesta al sol, al puné-xe  delantre’l  arbolín que ta cuachau: nun tse cuetse una florina más.

"Jesusín", el pelgar

Ta a punto de chegar la Gúmer


Güei tengu que cunsultá-vus algu que nun sei cumu fae-lu pois pasu-me la nueite cavilandu ya dándu-tse vueltas a la testa yal celebru de cúmu pudrei salir dest’enredu. Tengu muita tserza ya pae-me que toi atsueirau dafeitu. La cousa ía asina. Dientro de poucu tsegará-me la Gúmer que bien, desde Canarias, sólu pa ve-me. Esta muchere cada día cambia d’upinión cumu la veleta de dirección. Fai un tiempu díxu-me que vendría unus días pa xulio, pal Carmen, peru agora nun sei que mosca tse picou que chamou-me anantias, fai sol’un ratucu,  pa dicí-me que  la  semana vinidera  ta aiquí en Cangas que chegará nel ALSA casi de nueite, purque di que nun s’aguanta más tiempu sin ve-me. You encantau que venga, peru cuchiu-me espreveniu ya toi nun sinvivire purque nun sei donde la voi a meter a durmir. En mia casa nun puedo cuché-la. Mía madre nun ta tuvía purque nun vulviu de Madrí de cuna hirmana, peru chegará dentru de poucus días.

 Peru anque mia madre nun tuviera, siría lu mesmu, purque el mangante de miou pai nun ía de fiar; siguru que na más que agüechara a la Gúmer, y’andaría mediu tarumba pa  andá-tse  cunus trastus; pu lu menus intentándu-lu, fixu. Ya pa una pensión nun la voi mandar. Cunu rumbosa que ía etsa cumigu, esu nun puedu faé-lu.

Pa salir del apuru, alcurdei-me de dicitse-lu a la mía vicina y’amiga  María, la que tse cuechu los nisus pa lus fíus ya más cousas, pois esta muchere sempre me fai favores a min,ya you a etsa,  peru dame muita vergüenza dicitse-lu ya que María ía muitu cunservadora ya  pudorosa.

Las revulquinas fora del matrimoniu ponen-la toda escaldeirada ya fora de sí. Nun tse gustan estas custumes de agora de las mucheres xóvenes de amontona-se asina pu las buenas a lus dous días de cunuce-se; cumu si foran las vacas candu salen al toro tandu’n celu. Etsa sabe que you tengu esta novia, peru you dixe-tse que yera novia formal, ya  esu a etsa gusta-tse; tamién le dixe que íba cunetsa al cine, al beitse, a xantar,  ya pasear pu la nueite pul paseu marítimu. Peru etsa nun sabe que tamién la reblincu de vez en candu. Sei que, mi alma si lu supiera, tsevaba un gran disgusto pois etsa a min tien-me cuncetuau cumu un rapaz  formal ya de bonas costumes. Ya cumu esta muchere ía muitu bona cumigo nun quieru desaira-la ni que s’enmorre cumigu.

Despois de datse muitas voltas al asuntu, paé-me a min que voy tseva-la a una casa  rural. Ya igual la tsevo a la de Xenestosu que ía muito guapa la casina, yal tsugar tamién. You inventarei una trola diciendu en casa que me chamanun d’Hacienda del Principau, ya asina puedo ir a durmir cunetsa. Lu pior ía que esta muchere igual quier tar una simana u más; entós, miánicas toi pirdiu. Válga-me Santisón que tinía fama de casamenteiru ya siguru que tien manu pa estus mexunxes de faldas. A vos, díguvus-lu tamién, si sabéis la forma de cúmu puedu salir esfautau desta, avisáis-me pa deci-me qué  debu faer.
   
Outru problema que tengu añadiu, ía la roupa. You pa aviar el ganau pongu la gorra, lus pantalones de Mahón ya las madreñas, peru si escapau me cambiu, ya póngu-me de tirus tsargus, van a esconfiar de min ya dan-se cuenta de la pifia. La culpa de tou estus tinglaus téngu-la you. Pa que tse diría you a la Gúmer nada de vinir a ve-me, sabiendu de sobra cumu son las mucheres. Taba bien catsau. El que dixu qui nun hai mexor parula que la que ta pur dicire, que razón tinía.
 
Lu de la roupa de dumingu voi guardá-la nu parreiru pa que nun me la vean lus de casa, ya candu despache a las vacas ya lus gochus cámbiu-me atsí mesmo  ya salgo pul purtietsu d’atrás,  que da a la currada ya nun me ve naide. Pa ir hasta Cangas tendréi que alquilar un taxi, purque chapinandu nun puedu cheva-la, anque tamus cerquina,   solu pu lus xuanetes que tien nus pias, sino yera un pasein muitu guapu. Menus mal qu’estus tiempos apenas gastei cuartus ya tengu algu aforrau pa puder atender bien a la Gúmer, que bien se lu merez. En Cangas tengu que tseva-la a farta-se bien de callus que tse gustan muitu. Tamién tengu que tseva-la donde Antón Chicote a suplar unos vasinus de vinín de Cangas cun cachinus de botsu preñau, que pa esu Antón, ia bon amigu miou. Ya pa postre tsevarei-la a cumer pasteles a la cunfitiría que ía muitu chambiona ya que pruebe lus rusquillos feitus cun manteiga y’anís.

A beitsar tsevaréi-la al Rigueirón al Zaycor. Lu pior de tou ía que atsí cunócen-me tous. Ya cumu  esta rapazona ía tan despampanante ya guapetona tengu miedu de que salga algún changurdiu babosu, desus faltosus que lus hai pur tous lus tsaus abondo, ya qui se metan cun etsa u que tse falten al respeuto ya tenga you que arreatses unas bonas murradas. Si veu que chama muitu la tención chévu-la pa Tineu u pa  Pola de Allande que atsí nun me cunocen. Si tuviera’l cunvento algu más axeitau de lu que ta,  chévaba-la a ve-lu ya enseñaba-tse donde durmía you de pequenu, cando tuve atsí cunus flairones, peru cumu ta tou desfardelau ya feitu una revulquina, nun voi tseva-la. Esperarei pa candu te terminau bien guapín cun tou el luxu del mundu puestu, astoncias sí. A mín que sea muitu caru da-me lu mesmu, purque lus cuartus pon-los la Gúmer, que pa esu ía ricachona ya tien muitus afurraus.  Mi alma, que tien el riñón bien cubiertu, pa etsa, ya pal que  te cunetsa.

Buenu, si salgu vivu desta'nvilurtada, ya vus cuntarei cúmu me foi la cousa.

"Jesusín", el pelgar

martes, 5 de abril de 2011

PINCELADAS DE ARTE/1

                                   TENDIDO DE SOMBRA DE 1.882
Dario de Regoyos y Valdes, nacido en Ribadesella 1.857, fallecido 1.913. Alumno del belga Carlos de Haes.-
                                                  AUTORRETRATO
Nicanor Pedro Vicente Piñole Rodriguez- (Nicanor Piñole).Nacido y fallecido en Gijón 1.878-1.978. Nuestro pintor centenario.Cedió al Ayuntamiento de Gijón, más de 800 0bras.-
Retrato de Carlos II en el salón de los espejos del Real Alcazar de Madrid
Juan carreño de Miranda, nacido en Aviles el 25 de marzo de 1.614 y fallecido en Madrid el 3 de Octubre de 1.685.Amigo y protegido de Velázquez, pintor en la corte de Felipe IV y sobre todo retratista de Carlos II.

“Jesusín”, el pelgar, vuelve a la carga.



Fai abondu  tiempu que nun andu esqueirandu aiquí nu blog de lus rapaces estus de Corias, peru ía igual fae-lu que non, purque etsus nun  preguntan pur mín, ni pa insultá-me siquiera  ho. Tan poucu val lu que you garabateu aiquí que nun merez un afamiau recunucimientu, anque sea de dos ringlones siquiera. Miánicas toi apaxarau viendu lu pouco agradecius ya ingratus que sois. Peru a min da-me lu mesmu, anque nun vus axeite la cousa,  you seguiréi dándu-vus la munxerga cu nus mious cuntapinus, hasta fartá-vus.

Esta tempuradina d’atrás nun pude cunta-vus cousas de lus nuesus puelus  pois anduve-tse muitu atareau cuna sema de las patacas. Ya pur si fora poucu tamién me tocou nestus días la vecera’l agua nus praus de la Vatsina  ya del Curbeiru. Avisánun-me lus socius las víspora pu la nueite, ya tuve que puné-me a la manecere tou escaldeirau a  faer las presas a tou meter, anantias que dieran l’agua, pa que nun se arramara ya pirdiera, ya que taban las presas ya lus fuerus tous tapaus ya  desfeitus  pu las vacas, qui lu desbarran tou cunas patas  candu pacienun lus praus pul otono, debiu a que son praus muitu cuestus ya, nalgunus sitius,  fórman-tse muitu  tsamazal cunas pisadas del ganau.

Menus mal que al ve-me tan pirdiu ocurríuse-me dixitse-lu a un vicín si pudía echá-me una manu ya él díxu-me que nun pudía purque tenía que ir a Madrí a ver a una hirmana que la uperaran dun cadril, peru mandou-me la ficha que tien vente anus ya ía trabachadora ya salerosa cumu naide.

 Esta rapazona, aparte d’ayuda-me nus praus cumu si fora un home, tamién  fixu-me un pote de caldu de berzas que tuve pa xantar  casi toda la simana. A mín el pote recalentau gusta-me muitu. Lu que nun me gusta tantu ía faé-lu ya que las patacas pónen-se vidrionas ya engrutsadas. Peru el cumpangu ta muito bono anque pasen muitus días, subre tou el toucín calentín, peru que nun te marietsu eh. Si ya ta marietsu, más que toucín, paré untu cumu’l quechan  lus gallegus nu caldu. You nun lu puedu cumer purque da-me  espués tantu ardor d’estómagu que abru la bouca cumu faen las potsas nu branu. Partsandu del toucín, cando yera you pequenu acuerdu-me que si yera’l toucín muito gordo sin freba, chamábamus-tse  toucín del barcu ¿sabíais-lu?. Nun sei, pae-me que non, nun toi muy seguru.

Lu que vus taba cuntandu ho, mientras  trabachába-mus nus praus esta rapaza ya you, etsa púxu-me al día de las cousas que farfotsan nu pueblu de mín. Díxu-me que ya saben tous que tengu  la peirona  alemana, ya que se chama Gúmer. Sei que andan tous escaldeiraus ya cuna gulisma dientru pur cunucé-la purque el camareru de Tebongo qui la cunoz bien, díxutses que yera una xata culona de concursu; paré que esti rapaz tuvo fai poucu nu pueblu ya cuntoulu por atsí a lus rapacinus ya las mucheres. Pur esu lu sabe tou’l puelu. Las mucheres viechas dixé-nun que: quien lu diría, cunu parau ya pasmau que paecía  you pal asuntu de las sayas, peru que nun yera tan tontu ya bartolu cumu criían. El caraxu esti del camareru díxutses que you andaba toul día avangau sobre etsa beisándu-la pu lus chigres ya pu lus caminus. Astoncias las mucheres dixenun que esu yera más propiu de  sinvergonzones ya  de dexeneraus;  cousa que  you, al menus de pequenu, nun lu paecía purque yera bon nenu ya iducau.

Tal que agora nu puelu, tengu fama de faldeiru ya de curtexador cumu si fora you’l conde Lequiu esi. Nun me procupa que lu piensen, bastante tiempu creyé-nun que you yera fatueiru ya que nun rascaba bola. Lus tiempos cambian pa tous ho. Menus mal.

Nun pensé-is que, cunesta fama de curtexador que mechanun encima,  esta rapacina que mayudou loutru día nus praus,  ficha del vicinu, taba un poucu esqueicida  ya muntisca cumigu, anque ía bastante más xoven que you ya cunoz-me de sempre; nun s’acercaba a mín pur nada. Nutaba-la you que tinía-me descunfianza. Ni que fora you un volador desus de las capitales que cuechen a las mucheres a la fuerza ya abusan detsas  nus ascensores ya nus purtales. Valga-me Dios, you nun faigu más que lu que etsas me dexan. Ya cuntentu. Mientras se dexen afalagá-las algu you encantau. Agora lu buenu va ser el día que venga la Gúmer. Candu la agüechen  las viechas del puelu, cunu frescachona que ta, mi alma tses da algu. Ya si pon la menifalda de florinas marietsas cuna blusa escutada que tien a xuego,  que’nseña tou’l canalillo, nun vus digu nada. Ya esu que esta moza nun ía de pata negra cumu dicen agora, no; ésta  ía blanquina ya ruxina muitu guapa. Va ser muy gorda, dígubus-lu you.

P. D. La plantina del retratu ía el Axenxu que ía muy arumáticu. De pequenus cando tenía-mus catarru de bronquios, punían-nus una cataplasma feita cun güevu y'axenxu, a modo d'una turtilla francesa,  pegada al peito bien calentina cun una venda durante toda la nueite. Al día siguiente espertabas cumu nuevu.


“Jesusín”, el pelgar

lunes, 4 de abril de 2011

EL FRAILE...MISTERIOSO



Adjuntamos dos fotografías que pueden considerarse buenas pistas para llegar a nuestro personaje. De él se dice "Que su verbo, su pluma y su ejemplo de hombre cristiano comprometido con lo social, ha servido de modelo". Abogado,se dio a conocer como orador en unas conferencias  cuaresmales. En 1.839 recibió el hábito de dominico. Fundó un periódico,considerado como uno de los mejores oradores sagrados. En 1835 habló desde el púlpito ante más de 6.000 personas como auditorio, entre los que estaban Cochin,Victor Hugo,Lamartine, Baizac, Chateaubriand y Alejandro Dumas.Falleció el 20 de Niviembre de 1.861.-

                          ¿DE QUÉ DOMINICO HABLAMOS?

La frase oculta (05-04-11)


La florista se replegó también
en el interior de su  garita,
y  metiendo consigo los tiestos
y manojos de siemprevivas,
se puso a tejer coronas
para niños muertos.


Como muy bien ha descubierto  José Manuel Martínez, la frase corresponde a un párrafo del capítulo I de la novela  MISERICORDIA, de don Benito Pérez Galdós. ¡Enhorabuena!

sábado, 2 de abril de 2011

CONVENCIÓN VILLAMANÍN


Vamos a intentar planificar lo mejor posible, la comida de Villamanín, yo el día primero de mayo no podría, y sería un mal día por ser el día de la madre, me parece, y el día del trabajo. Propongo el sábado día siete (cuaquier otro fín de semana del mes me viene bien), me parece oportuno (como apuntaba Olga) que fuésemos con las señoras. El día 3 de mayo fecha tope para confirmar la asistencia y llamar a Ezequiel y realizar reserva.
 
 1)  Día siete sábado comida.
 
 2)  Confirmar, si lo hacemos solos o con nuestras señoras.
 
 3)  Día tres de mayo fecha tope confirmación asistencia, antes de las 12 noche.
 
 4)  Día cuatro realizar reserva en Ezequiel.-
 
Evidentemente esto es una propuesta, sujeta a los cambios que consideréis oportunos los que PIENSEN ASISTIR. Por ello ruego me confirméis qué os parece.-